Historia

Z KART HISTORII

              Historia szkoły w Zadusznikach sięga czasów, kiedy tereny te znajdowały się jeszcze pod zaborami. Szkoła mieściła się wówczas w budynkach, które stanowią dziś część zabudowań należących do prywatnego właściciela. W roku 1916 kierownikiem szkoły był Włodzimierz Gumowski, który tworzył jednostkę Ochotniczej Straży Pożarnej w Zadusznikach Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa tej organizacji. W roku 1918 organizacja ta przejęła administrowanie na tym terenie od ustępującej administracji niemieckiej i zaczęła tworzyć podwaliny pod odradzające się państwo polskie.

     Polska szkoła w Zadusznikach przetrwała do roku 1939, kiedy to w wyniku wybuchu II wojny światowej uległa likwidacji. W tym czasie kierownikiem szkoły był Eugeniusz Strygner. Podczas okupacji w budynku pałacowym Niemcy urządzili Niemiecką Szkołę dla Dzieci Polskich, która ze zrozumiałych względów nie cieszyła się uznaniem wśród mieszkańców.

     Wraz z zakończeniem działań wojennych w budynku pałacowym przystąpiono do organizowania nowej szkoły. Rozpoczęła ona działalność wiosną 1945 roku, a jej pierwszym kierownikiem został Eugeniusz Szczepkowski. Kadrę pedagogiczną stanowiło 5 nauczycieli. Do szkoły zapisało się 123 uczniów zorganizowanych w czterech oddziałach, z czego 81 uczniów zapisano do klasy pierwszej. Baza szkoły była uboga. Uroczyste zakończenie pierwszego po wojnie roku szkolnego odbyło się w czerwcu 1945 roku. W roku 1945 – 1946 w szkole było już 6 oddziałów, a w latach 1947 -1948 siedem.

       W roku szkolnym 1948/1949 nastąpiła zmiana na stanowisku kierownika, wprowadzona została obowiązkowa nauka języka rosyjskiego, a zlikwidowano naukę języka francuskiego. Nowym kierownikiem został ponownie Eugeniusz Strygner – długoletni nauczyciel kierujący szkołą w Zadusznikach jeszcze przed 1939 rokiem. Funkcję tą pełnił do 1950 roku, kiedy to na stanowisko kierownika szkoły powołany został Teodor Orbaczewski. W latach 1954- 1956 praca w szkole odbywała się pod kierownictwem Marii Ożdońskiej. Ponowna zmiana na stanowisku kierownika szkoły nastąpiła w roku 1956. Wówczas obowiązki kierowania szkołą przejął Stanisław Strześniewski. Pełnił je aż do roku 1972.

   W tym okresie rada pedagogiczna liczyła 7 nauczycieli. Po raz pierwszy w roku szkolnym 1967/1968 naukę rozpoczęli uczniowie klasy ósmej. Baza szkolna nadal była słaba, klasy liczne, a sale lekcyjne słabo wyposażone w pomoce dydaktyczne. Pomimo tych niedociągnięć na terenie szkoły działały organizacje i kółka zrzeszające wielu uczniów: SKO, PCK, ZHP, ZUCHY, Szkolne Koło Budowy Szkół, kółko fizyczne, Spółdzielnia Uczniowska, kółko taneczne oraz Towarzystwo Przyjaźni Polsko – Radzieckiej.

     Na wniosek kierownika szkoły Stanisława Strześniewskiego, popartego przez całą Radę Pedagogiczną, w dniu 10 grudnia 1971 roku decyzją Kuratora Oświaty szkoła otrzymała imię Józefa Krzysztoforskiego - lokalnego działacza, członka PPR zaangażowanego w utrwalanie władzy ludowej na terenie Zadusznik, Krojczyna i Dobrzynia, zamordowanego przez działaczy podziemia.

        W roku 1972 obowiązki kierownika przejął Zbigniew Kossowski. W roku szkolnym 1973/1974 powstały plany poprawy bazy szkolnej. W ramach planowanej reformy szkolnictwa zakładano, że szkoła w Zadusznikach ma zostać szkołą zbiorczą i w związku z tym ma powstać nowy budynek szkolny dostosowany do nowych wymogów oraz dom nauczyciela. Zamierzenia te jednak nigdy nie zostały zrealizowane. Zmiana na stanowisku kierowniczym nastąpiła w 1974 roku, kiedy to obowiązki kierownika przejęła Krystyna Kowalska. Pełniła je do roku 1976.

        W roku 1976 obowiązki dyrektora szkoły po raz pierwszy objął Edward Andrzej Ziemiński, przyczyniając się do wręczenia szkole sztandaru ufundowanego przez społeczeństwo Zadusznik. Uroczystość ta miała miejsce w dniu 6 listopada 1982 roku. Poprawie uległo w tamtym czasie wyposażenie sal lekcyjnych w pomoce dydaktyczne, zwłaszcza do fizyki i biologii.

       Kolejnym dyrektorem, kierującymszkołą w latach 1983 – 1989, był Jan Grodecki. Był to szczególnie trudny okres w historii szkoły, gdyż w roku szkolnym 1986/1987 budynek, w którym mieściła się szkoła, poddany został generalnemu remontowi. Nauczanie odbywało się w dwóch drewnianych budynkach wynajętych od p. Kobyłko i Fornalczyków. W roku następnym oddany został do użytku pawilon, w którym mieściły się dwie sale lekcyjne. Nauczyciele uczący w klasach IV- VIII musieli pomiędzy tymi budynkami odbywać spacery, nierzadko i kilka razy dziennie. Ze względu na zły stan sanitarny jednego z wynajmowanych przez szkołę budynków dwie klasy (VI i VII) od 10 września do grudnia 1987 roku uczyły się w budynku Szkoły Podstawowej w Wielgiem.

W tym okresie nauczanie utrudnione było nie tylko ze względu na odległości dzielące poszczególne budynki szkolne, ale również ze względu na brak jakichkolwiek pomocy dydaktycznych. Na boisku szkolnym firma budowlana urządziła skład materiałów budowlanych, pozbawiając młodzież jedynego we wsi boiska, na którym odbywały się zajęcia lekcyjne i pozalekcyjne. Stan ten trwał aż do roku 1992, kiedy to szkoła mogła powrócić do swojej pierwotnej siedziby w pałacu. Dzieło kontynuowania remontu właściwego budynku szkolnego po Janie Grodeckim kolejno nadzorowali następujący dyrektorzy: Marianna Leśniewska w latach 1989 – 1990; Józef Sadowski w latach 1990 – 1991, Sławomir Kopyść w latach 1991 -1992 oraz Marianna Człapińska w latach 1992 - 2001.

        Istotne wydarzenie w życiu szkoły miało miejsce w roku 1990, kiedy to Henryk Krzysztoforski wystąpił do Kuratora Oświaty i Wychowania we Włocławku z wnioskiem o pozbawienie szkoły w Zadusznikach imienia jego ojca Józefa Krzysztoforskiego. Kurator oraz Rada Pedagogiczna przychylili się do prośby rodziny patrona szkoły.

       Ważnym momentem w procesie dydaktycznym było wprowadzenie od roku szkolnego 1990/1991 nauki języka angielskiego (obecnie lekcje języka angielskiego prowadzone są już od klasy „O”. W krótkim czasie nawiązana została współpraca szkoły z Sekcją Polską Radia BBC w Londynie, co zaowocowało pozyskaniem wielu pomocy dydaktycznych wykorzystywanych przez nauczyciela języka angielskiego aż do dnia dzisiejszego. Ponadto w tamtym okresie wróciła do szkoły nauka religii. Powstała wówczas także Społeczna Rada Szkoły, w skład, której wchodzili w równej liczbie rodzice, nauczyciele i uczniowie.

       W roku szkolnym 1992/1993 oddany został do użytku wyremontowany parter, a w roku następnym cały budynek szkolny. Systematycznie wzbogacana i wyposażana była baza szkoły. Powstała pracownia informatyczna. W 1998 szkoła uzyskała dostęp do Internetu. Z początkiem roku kalendarzowego 1995 nastąpiły zmiany organizacyjne w szkolnictwie. Organem prowadzącym szkołę została Gmina Wielgie, a organem nadzorującym Kuratorium Oświaty we Włocławku. W związku ze zmianami wynikającymi z reformy oświaty w roku szkolnym 1996/1997 szkole w Zadusznikach podlegała placówka w Witkowie, a następnie od roku 1997/1998 szkoła w Olesznie, stanowiąca filię szkoły w Zadusznikach.

Wprowadzona w 1999 roku reforma edukacji spowodowała reorganizację sieci szkół i tym samym nasza szkoła stała się sześcioklasową szkołą podstawową. Od grudnia 1999 roku w szkole pracuje logopeda oraz pedagog szkolny.

          W marcu 2002 odbył się konkurs na dyrektora szkoły. Przy aprobacie organu prowadzącego, organu sprawującego nadzór pedagogiczny, Rady Rodziców i pracowników szkoły dyrektorem naszej placówki wybrany został mgr Edward Andrzej Ziemiński. Od lutego 2003 roku szkoła korzysta z sali gimnastycznej położonej w budynku Ochotniczej Straży Pożarnej. Z inicjatywy dyrektora szkoły mgr Edwarda Andrzeja Ziemińskiego jednym z priorytetowych zadań wychowawczych w roku szkolnym 2002/2003 stały się działania związane z wyborem kandydata na patrona szkoły. Kontynuacją tych działań były przygotowania do planowanej na dzień 19 czerwca 2004 roku uroczystości nadania szkole imienia Mikołaja Kopernika i wręczenia sztandaru.